به نام او
سلام بر دوست
دیری است که روزگار بس نا جوانمردانه می گذرد....لحظه های خاموشیست.....لحظه ها ی سکوت سنگین اتاق......... قفل های بسته ی باز نشدنی......گره های کور که امیدی به گشایش ندارند ....
دوست من.....نمی دانی سوز سرمای شب در لایه های نفوذی زندگی رفتن یعنی چه.......نمی دانی غربتی نداشتن و در غربت زندگی کردن یعنی چه......نمی دانی باهم بودن و با هیچ کس نبودن یعنی چه......
صدای خنده هایم در گوشم می پیچد....این طنین صدای من است ......صدای یک بیگانه است.....صدای یک بی قرار.....یک بی هدف.......آن که درهای بسته را می گشود....آن که سرعت جابجایی لحظه های خوب و بدش به یک چشم به هم زدن بود.....باورت می شود؟یک چشم به هم زدن.....
یک لحظه .....یک نگاه...... شاید برای پر کردن این لحظه های ملال آور ش بس......اما حال.....
هستی که ببینی ولی نیستی که بفهمی....تو هستی .....هستی ات مهم هست ....خودت می دانی.....گرچه گاهی فراموشت می کنم.......سهل انگاری مرا ببخش......
می دانی.... در این خواب سنگین زمستانی هوشیارم ....بیداری دور است........ولی رویا ها با من است....تنهایم نگذاشته اند......

احساسات من در درونم لبریز شدند.....این را کسی نمی داند....اما همه می دانند که اهل تظاهرنیستم.....

زمان در گذر است......حتی برای آن کس که دور نمایی ندارد.........زمان در گذر است حتی برای آن کس که گمشده ای ندارد .......زمان در گذر است.......

مهربانم....
من از جنس بهارم و کابوس زمستان همیشه با من.....

وآنگاه که نور خورشید چشمانم را می گشاید......فقط تو را می بینم.....

ديگر توان ايستادنم نيست وقتي که ترانه هاي گم گشته در هواي سرگرداني ميميرند وقتي که قاصدکهاي بي خبر پيام تهي شدن مي آورند و گلهاي تازه شکفته به پرپر شدن خو مي کنند وقتي که نگاه تازه متولد شده ايي در خفقان انتظار مي ميرد ... ديگر توان ايستادنم نيست مي روم تا به امتداد جاده ها بگويم که بي تو شکستن ساقه ها حتمي ست

واژه ها سوخته اند از نفسم
دشت بي حاصل من خشکيده ست
آفتابي که شبيخون زده است
همه هستي من را برده است
*
چه کسي کرد گرفتار مرا؟
اين گرفتاري من غمگين است
صبحدم غنچه نشکفته من
همه از خواب شب پيشين است
*
اين چه چنگال بزرگي است دگر
که مرا مي برد از بودن خود
من چرا رفته ام از هوش کنون
کي رسم تا شب آسودن خود
*
من به فرسايش خود مي نگرم
آسمان منتظر دست دعاست

اين تب آلوده شب بي انصاف
آخرش روشني يک فرداست
*
دستم آهسته ورق زد تقويم
يعني يک روز دگر هم بگذشت
هر چه فرياد زدم از ته دل
آب آخر ز سر من بگذشت

روزی مرد جوانی وسط شهری ایستاده بود و ادعا می كرد كه زیبا ترین قلب را درتمام آن منطقه دارد.

جمعیت زیاد جمع شدند. قلب او كاملاً سالم بود و هیچ خدشه‌ای بر آن وارد نشده بود و همه تصدیق كردند كه قلب او به راستی زیباترین قلبی است كه تاكنون دیده‌اند. مرد جوان با كمال افتخار با صدایی بلند به تعریف قلب خود پرداخت.

ناگهان پیر مردی جلوی جمعیت آمد و گفت كه قلب تو به زیبایی قلب من نیست. مرد جوان و دیگران با تعجب به قلب پیر مرد نگاه كردند قلب او با قدرت تمام می‌تپید اما پر از زخم بود. قسمت‌هایی از قلب او برداشته شده و تكه‌هایی جایگزین آن شده بود و آنها به راستی جاهای خالی را به خوبی پر نكرده بودند برای همین  گوشه‌هایی دندانه دندانه درآن دیده می‌شد. در بعضی نقاط شیارهای عمیقی وجود داشت كه هیچ تكه‌ای آن را پرنكرده بود، مردم كه به قلب پیر مرد خیره شده بودند با خود می‌گفتند كه چطور او ادعا می‌كند كه زیباترین قلب را دارد؟

مرد جوان به پیر مرد اشاره كرد و گفت تو حتماً شوخی می‌كنی؛ قلب خود را با قلب من مقایسه كن؛ قلب تو فقط مشتی زخم و بریدگی و خراش است.

پیر مرد گفت: درست است. قلب تو سالم به نظر می‌رسد اما من هرگز قلب خود را با قلب تو عوض نمی‌كنم. هر زخمی نشانگر انسانی است كه من عشقم را به او داده‌ام،  من بخشی از قلبم را جدا كرده‌ام و به او بخشیده‌ام. گاهی او هم بخشی از قلب خود را به من داده است كه به جای آن تكه‌ی بخشیده شده قرار داده‌ام؛ اما چون این دو عین هم نبوده‌اند گوشه‌هایی دندانه دندانه در قلبم وجود دارد كه برایم عزیزند؛ چرا كه یاد‌آور عشق میان دو انسان هستند. گرچه دردآور هستند اما یاد‌آور عشقی هستند كه داشته‌ام. امیدوارم كه آنها هم روزی بازگردند و این شیارهای عمیق را با قطعه‌ای كه من در انتظارش بوده‌ام پركنند، پس حالا می‌بینی كه زیبایی واقعی چیست؟

مرد جوان نیز تکه از قلبش را جدا نمود و به او داد و تکه ای نیز از او گرفت

مرد جوان به قلبش نگاه كرد؛ دیگر سالم نبود، اما از همیشه زیباتر بود زیرا كه عشق از قلب پیر مرد به قلب او نفوذ كرده بود...

در پایان نیز پیرمرد با چشمهایی پر از اشک برای جوان دعا نمود: من این موها را در آسیاب سفید نکردم و قلبم نیز در چرخگوشت به این وضع در نیامده

اینها حاصل عمری تلاش و تجربه و کامیابی است

پسرم امیدوارم که تو و سایر جوانان نیز، مانند ما راه را از چاه تشخیص دهید و به مراد دلتان برسید. ببین، با وجود اینکه سن من 60 سال بیش از توست، ولی هنوز هم تاریخ مصرف قلبم به پایان نرسیده و هنوز هم با دیدن هر زیبارخی، به او دل می بندم!!!!!!!!!!!!!!!!!

آره … بازم انتظار ... مثل هميشه ... مثل تموم روزاي عاشقيم ... و مثل لحظه لحظه هاي با تو بودنم ... بهانه ي من ... بهانه نوشتنم امروز با هميشه فرق مي كنه ... امروز مي نويسم .. چون همه عاشقايي كه منو مي بينن ... فقط يك سؤال مي كنند ... چرا تنهاترين تنهاي دنيا ؟؟؟ آره عزيز ... اونا نمي دونن بدون تو من تنهاترين تنهاي دنيام ... نمي دونن تو براي من با همه فرق داري ... نمي دونن توي دل من جاي خدا از تو جداست ... نمي دونن زخمي كه تو بر دلم زدي ... يه زخم كاريه ... كه اسمش تنهاييه ... و در آخر ... بهانه ي من بيا ... بيا تا جاي تنهاترين تنهاي دنيا .... بنويسم ... او كه با تو دنيا براي اوست .... بيا تا بهشون بگم اگر بهانه ي من بياد ... من ديگه تنهاترين تنهاي دنيا نيستم ... منتظرت مي مانم ...

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست

تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست

تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم

تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست

تنهايي را دوست دارم زيرا در کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد

در آن باران شبانه كه كوچه را گز مي كردي ياد كه همراه تو بود؟
در آن مهماني شاد به ياد كه افتادي كه بغ كردي؟
چرا زماني كه سخن از عشق مي آيد گونه هايت به نرمي خيس مي شود؟
چرا پيشنهاد آن دوستي را به سادگي رد كردي؟
اري اين سخنان اوست كه همراه من است و من با نگاه به او مي گويم
ديگر چيزي نگو.
اينها را نگفتم كه دلت را نرم كنم عشق من
اينها فقط از سر دلتنگي به سراغم مي آيد
قصد از نوشتن آرامش است هر چند اين گونه نوشتن تازه شروع طوفان است.
طوفاني كه از دل برمي خيزد وتو را تا اوج روح بلندهستي مي برد
انجايي كه تنها خود را مي بيني وخداي خودرا